Home

Na een dikke drie weken vakantie is het zo ver... Op het tapijt van mijn oom typ ik voorlopig weer het laatste berichtje voor op mijn weblog. De vakantie zit er bijna op.

Na het laatste bericht hebben we een dagje gerelaxed aan een meert in Coeur D'Alene. Het was zelfs zo relaxen dat ik deze dagen geen enkele foto heb genomen...

Vanuit daar zijn we naar onze 'echte' vakantiebestemming gereden; Familie Ceelen, Portland, Oregon, United States.
Het was al een poos geleden dat we ze gezien hadden. Toch werden we erg hartelijk onthaald en wachtte Linda en Lars ons al op op de oprit. Nadat een rondleiding in hun huis hebben we lekker gegeten en heerlijk geslapen.

Vandaag is het weer zo ver, ik heb even de tijd gevonden om mijn website te updaten. Nu ik hier achter de computer zit kom ik er achter dat ik niet alle geheugenkaartjes bij me heb, wat betekent dat jullie alleen de foto's van de afgelopen twee dagen kunnen zien. De foto's van Bryce N.P. , Grand Teton N.P. en de geysers en pool van Yellowstone N.P. houden jullie dus nog te goed.

Een aantal dagen geleden zijn we namelijk vanuit Page naar Bryce gereden. Hier is een prachtig decor van 'op elkaar gestapelde stenen' (zoals mijn vader aangaf) te zien. Mooi rood gesteente wat op zeer bijzondere wijze torens vormt. We hebben deze zowel met de zonsondergang als met de zonsopgang (nogmaals bedankt voor de tip Marjon) gezien. Het opstaan om 05.15 was zeker wel de moeite waard, en als ik dat al zeg... ;-)

Nadat we Zion achter ons gelaten hadden, zijn we over een erg mooie weg richting Page gereden.
Net een week voor vertrek had ik op internet nog wat gevonden over Alstrom Point, wat een mooi uitzicht geeft over lake Powell. De weg daar naar toe was alleen niet voor iedereen weggelegd. Je moest een 4x4 auto hebben met een hoge onderkant...
Voor de zekerheid hebben we nog even bij het Visitorscentre nagevraagd hoe het met de weersvooruitzichten zat, en aangezien alles goed was zijn we aan de tocht begonnen.

Een tocht van 1,5 uur over wisselend begaanbare wegen, het ene stuk was goed te doen en het andere vergde wat terreinwagen ervaring.., kwamen we aan bij een FANTASTISCH uitzicht. Wat was dat geweldig!

Ondanks de zonnetjes die de man bij het visitorscentrum ons liet zien, twijfelde wij toch een beetje over de vooruitzichten. Het begon ENORM te waaien en we zagen ook een groot aantal donkere wolken aan komen waaien....

We hebben de lichten van Las Vegas achter ons gelaten en highway 15 opgereden. Nadat we drie staten doorkruist hebben zijn we aangekomen in Springdale, een plaatsje in de buurt van Zion. De komende week gaan we verschillende Nationale Parken bezichtigen en Zion is er 1 van.

Als er de komende tijd foto's komen dan zullen die van de natuur zijn...

Liefs Inge

Vanuit NYC hebben we een goede vlucht naar Las Vegas gehad. De stoelen waren gemaakt voor amerikanen, dus erg ruim :-) Helaas was het einde wat turbulenter en kunnen Karel en Trees zeggen dat ze dat ook mee hebben gemaakt... en hoe dat voelt (niet zo fijn voor ze).


Met onze reusachtige huurauto zijn we de strip opgereden, hebben we de verschillende casino's aanschouwd en zijnwe op zoek gegaan naar frisse lucht. Helaas hebben we deze de afgelopen dagen niet gevonden en zat er niets anders op, dan met 42 graden aan het zwembad te gaan liggen.
Ook s avonds koelde het niet veel af en snappen wij ook dat mensen de casino's in gaan om te gokken.
Dit gokken hebben wij uitgesteld tot zaterdagavond... de fruitautomaten hebben karels hart gewonnen en de roulette is afgeschreven, veel te snel geld verloren. (Had hij maar naar de dames geluisterd, dan had hij juist gewonnen)

Nadat het een tijdje rustig is geweest op mijn weblog, komt hier weer even een einde aan. We zijn namelijk weer aan het genieten van al het moois wat een totaal ander werelddeel ons te bieden heeft.

Het land waar we ons nu bevinden is een land waar ik menig vooroordelen over klaar had staan. Het bezoeken van mijn oom was echter rede genoeg om deze vooroordelen even aan de kant te zetten en te kijken wat dit, toch wel mooie en bijzondere land, te bieden heeft. Ik heb het over the United States of America!

Samen met Roel en mijn ouders maken we hier een aantal weken een rondreis.
We zijn deze reis gestart met een aantal dagen in New York City. Deze dagen zitten er nu bijna op. We hebben een groot deel van de stad, welliswaar vluchtig, kunnen aanschouwen.

“Tussen Maart 2005 en april 2006 werden er in heel Zuid-Afrika 54.926 verkrachtingen bij de politie gemeld. Van de slachtoffers is 43 procent onder de 18 jaar”, aldus Chantal Cooper van Rape Crisis. “Daarvan is een aanzienlijke groep kleuter, peuter of nog jonger.”
Volgens verschillende partijen is de werkelijkheid vele malen schrijnender, doordat veel kinderverkrachtingen niet worden gemeld. Volgens de Zuid-Afrikaanse Medische Onderzoeksraad blijven negen op de tien kinderverkrachtingen buiten de statistieken doordat ze niet worden aangegeven bij de politie. De Raad schat het werkelijke aantal kinderverkrachtingen dan ook op ruim 202.000...
Aldus www.metronieuws.nl

Weken lang slaap ik weer in mijn bedje, eet ik van mijn bordje en drink in uit mijn bekertje in Den Bosch. Ik ben nu twee weken terug… het voelt echter veel langer. Raar dat zo’n bijzondere tijd zo snel een vage herinnering of ‘droom’wordt. De foto’s herinneren me aan alles wat ik mee gemaakt heb. De schatten van kinderen, de geweldige Bobbi Bear staff, de Zuid-Afrikaanse sfeer/ mentaliteit en de vakantie.

Een weekje later hebben we weer een ander deel van Zuid Afrika gezien.
Voordat we gingen had ik een gehele planning gemaakt zodat ik een beetje in kon schatten of het realisisch was wat we allemaal wilden zien. Realistisch en veilig was het zeker.... het ging zelfs sneller dan gedacht. Gelukkig heeft een aantal weken zuid afrika me wat losser gemaakt en hebben we dus de route aangepast.
Van een prachtig strandje in Natures Valley zijn we naar Knysna gereden en heeft Roel zijn eerste oesters gegeten. De eerste zes waren bijna niet te proeven omdat er zoveel meer bij zat, dus moesten er nog zes besteld worden... 'Niet echt lekker maar ook niet vies... niet bijzonder' was zijn antwoord. Weer een mijlpaal in zijn leven ;) Het was een gezellig avondje aan het water welke werd afgeloten door een fikse regenbui.... Vlug naar binnen verhuist dus.

Alles zit erop. De meeste vrijwilligers hebben hun vliegtuig naar huis genomen en Roel is afgelopen maandag in Zuid Afrika geland. Ik heb bijna een week lang afscheid kunnen nemen en na deze tijd was het ook goed. Natuurlijk wil ik de kinderen en Bobbi Bear nog graag helpen maar even vakantie is ook wel heerlijk.

Ik probeer al een paar dagen te beschrijven wat er de afgelopen week allemaal gebeurd is. Echt lukken doet het niet. Waarom niet vraag ik me dan af…
De afgelopen week was namelijk heel bijzonder, zo bijzonder dat het haast niet te omschrijven is. Zo intens, zo krachtig, zo echt. Een soort van afsluiting die niet te bevatten is. Te voelen was het daarentegen wel. Ik denk dat ik in mijn hele leven niet zo vaak het woord ‘Kracht’ gebruikt heb als in de afgelopen weken. Een groot deel van de mensen en kinderen die ik heb leren kennen stralen kracht uit en geven dit gevoel op een bepaalde manier ook over.

Vandaag komt er even een heel klein stukje op mijn weblog te staan. We zijn namelijk afhankelijk van Michel omdat de merc het heeft begeven, en aangezien internet er nog steeds uit ligt bij Bobbi Bear zitten we nu in een internetcafe...
Lotte en ik zijn van het weekend naar Hluhluwe gereden en hebben genoten van alles wat we zagen.. hieronder zie je een kleine impressie!
Verder ben ik mijn laaste week ik gegaan... We proberen zo ver mogelijk te komen met alle cases die we op die school hebben opgepikt en zijn we bezig met ons afscheid...
Ik zal proberen binnen een paar dagen een goed verhaal op de website te plaatsen.
Nog eventjes en dan moet ik echt weg....
Liefs Inge

Afgelopen weekend zijn we een heel weekend weg gegaan. We hebben een auto gehuurd en naar de Drakensbergen gereden. Vorige week hadden we daar al een beetje van gezien toen we wilde gaan paraglyden, maar dat was maar een voorproefje.Na een lange tocht in een Toyota Tazz (ja daddy, eindelijk een Toyota, fijn hoor!) kwamen we bij de afrit op de snelweg en namen we de R613. Dit is een goede weg vol met bochten en heuvels. Geen problem tot het weer ging veranderen… Donkere wolken kwamen op ons af en het begon te regenen. Bij de regen voegde zich donder en bliksem. Met weinig auto’s op de weg was het wel even oppassen geblazen. Gelukkig ging het allemaal goed en kwamen we wat later dan verwacht in de buurt van Underberg aan. Waar we precies moesten zijn wisten we niet (helemaal niets voor mij, wat Afrika wel niet met je doet) en dus moesten we zoeken.

Wow, wat gaat de tijd snel... ik zit al over de helft heen... moet er niet aan denken dat ik me hier nog maar twee weken in kan zetten voor de kinderen. Time flies when your'e having fun! (raar genoeg, the fun part)
Woensdag had ik een andere mijlpaal bereikt en daar wil ik jullie allemaal heel erg voor bedanken... Er zijn namelijk meer dan 1000 bezoekers op mijn website geweest. Het is fijn om te weten dat jullie mijn avonturen volgen, me steunen met lieve berichtjes en aan me denken.
Naast dit berichtje heb ik dan ook weer twee nieuwe verhalen geplaatst van deze week. Foto's volgen nog, we hebben namelijk een andere computer met goede beveiliging en kan mijn foto's nog even niet uploaden... hier wordt aan gewerkt dus dat volgt nog.
Van het weekend gaan we naar Drakenbergen paardrijden, met een Jeep door de bergen rijden en een heel klein beetje van Lesotho zien... Dinsdag komen we dan weer terug...

Deze hele week staat in het teken van presentaties. De scholen zijn weer begonnen en Bobbi Bear kan daar dus in actie komen. Op verschillende scholen worden door de CSO’s presentaties gegeven om de kinderen meer te vertellen over HIV/Aids en sexueel misbruik. Veel kinderen luisteren aandachtig naar de geweldige, krachtvolle presentaties. Dit heeft als gevolg dat er veel kinderen naar voren komen met hun problemen. Dit is het moment dat wij dachten te kunnen helpen. Helaas loop je dan tegen een taal-probleem aan. Ondanks dat ze engels krijgen, kunnen veel van de kinderen in de Townships niet meer dan hun naam zeggen en vragen hoe het gaat. Daarnaast is het natuurlijk heel moeilijk om je problemen in een andere taal aan een vreemde te vertellen. Wat wij dus kunnen doen is de kinderen zelf hun namen op laten schrijven (het zijn namelijk moeilijke namen die je niet altijd schrijft zoals ik ze versta) en dan later met een CSO hun verhalen ophalen.